Oficjalne dane EEA 2013–2026
Najwyższe stężenie ozonu we Wrocławiu przypada na maj i wynosi średnio 68,6 µg/m³. To szczyt letniej aktywności fotochemicznej, gdy miasto mostów nagrzewa się w dolinie Odry. Dla mieszkańca oznacza to, że w majowe popołudnia spacery wzdłuż bulwarów mogą wymagać ostrożności — ozon atakuje przy pełnym słońcu i bezwietrznej pogodzie na Starym Mieście.
Najgorszy moment wrocławskiego roku przypada na listopad. Wtedy średnie stężenie ozonu spada do 24,4 µg/m³ – to najniższy punkt w cyklu. Zimowa inwersja termiczna nad rzeką tłumi powstawanie ozonu, ale zbierają się pyły. Miesiąc ten jest pułapką dla układu oddechowego, bo brak ozonu oznacza, że nad Śródmieściem dominują inne zanieczyszczenia z pieców.
Wrocławski rytm sezonowy jest wyraźny: od stycznia (33,1) stężenie ozonu rośnie do majowego szczytu (68,6), a potem stopniowo opada do grudnia (27,8). To nie przypadek – maj to najdłuższe dni i silne promieniowanie UV, które na Krzykach i w okolicy Mostu Grunwaldzkiego przekształca spaliny w ozon. Zimą słońca jest mniej, więc chemia przestaje działać, a nagrzane powietrze znad rzeki nie pomaga.
W maju unikaj intensywnego wysiłku na świeżym powietrzu przy pełnym słońcu – szczególnie w okolicy Rynku i placu Dominikańskiego, gdzie ruch samochodowy podbija stężenie ozonu. Zamiast porannych biegów nad Odrą wybierz zacienione trasy w Parku Szczytnickim po zachodzie słońca, gdy stężenie ozonu naturalnie spada.
Więcej o O3: co to jest i jak wpływa na zdrowie →
Zrodlo: European Environment Agency (EEA), dane zweryfikowane 2013-2024. Strona wygenerowana automatycznie z oficjalnych danych; liczby pochodza wylacznie z bazy danych, nigdy nie sa szacowane. © 2026 airqualitas.